medium

LOEMA


opsporing(at)loema.nl
loet(at)loema.nl

duoheartbeat(at)loema.nl


Welkom op de pagina "Medium".


Op deze pagina vertel ik enkele ervaringen die ik tijdens (groeps)sessies heb mogen meemaken. Uiteraard gebruik ik gefingeerde namen.


Persoonlijk vind ik het een verrijking van mijn leven dat ik contact mag maken en kan communiceren met overledenen.

 

Tijdens een avondsessie in Brabant, waar zo'n éénentwintig deelnemers zittend in een kring aanwezig waren, gaven de roeden na enige tijd rondlopen aan, dat er twee overledenen aanwezig waren.

Ik zal even uitleggen hoe dit in zijn werk gaat.

 

Bij dit soort avonden, waarbij ik twee uur lang sessies verricht, begin ik meestal met wat rond te lopen net buiten de kring aanwezigen. Dat rondlopen heeft als doel de frequenties op te vangen van overledenen die mogelijk aanwezig zijn.

In dit geval was er sprake van een bijzondere situatie: er waren twee overledenen tegelijk. Dat gebeurt een enkele keer en de eerste keer dat ik dat mee maakte moest ik bedenken hoe ik daar mee om moest gaan.

Eén noem ik A en de ander geef ik de letter B, eenvoudig en effectief. 

A blijkt na wat vragen de schoonmoeder van Diederik, één van de deelnemers, te zijn. Even uitleg rond dat vragen.

In eerste instantie moet het duidelijk zijn dat er een overledene aanwezig is.

Dan vraag ik aan de overledene om aan te wijzen voor wie hij of zij is gekomen.

Vervolgens vraag ik of het een man is: in dit geval NEE.

Ik werk met vragen waarop alleen JA en NEE kan worden geantwoord.

Omdat Diederik al eens eerder bij een sessie aanwezig was geweest, wist hij hoe ik werkte en kwamen we na een paar vragen al snel op de vraag of het zijn schoonmoeder was. JA.

Dan de vraag aan B, inmiddels vastgesteld een man, of hij soms haar man, ofwel de schoonvader van Diederik was. JA.

Grote verbazing bij Diederik, hij had dit helemaal niet verwacht omdat de

twee bij leven gescheiden waren en geen goede relatie hadden.

Zo zijn er nog wat vragen gesteld over zaken waar Diederik graag iets over wilde weten en waarmee we deze wonderlijke sessie hebben afgesloten.

Belangrijk bij deze wijze van communiceren is dus korte heldere vragen te stellen waarop alleen als antwoord JA of NEE kan worden gegeven.

 

Verrassend voor de deelnemers is dat zij zelf de vragen kunnen stellen.

Het is zelfs mogelijk om vragen in hun gedachten te stellen, dus niet hardop.

Ik krijg zondermeer de JA of NEE reacties door.

Dit werkt ook bij vragen in een taal die ik niet kan verstaan. Op deze wijze bestaat dus de mogelijkheid om ondanks de aanwezigheid van een groep deelnemers privacy te behouden. Niemand hoeft te weten wat er wordt gevraagd, zelfs ik niet.

 

Het afsluiten gaat als volgt.

Ik ga met de overledene uit de kring weg en dan kies ik een richting, bijvoorbeeld een deur naar een gang, of een raam naar buiten, om zo afscheid te nemen. Daarbij bedank ik de overledene voor zijn of haar komst.

In dit bijzondere geval heb ik uiteraard twee keer afscheid genomen.




Wat betreft dat afscheid nemen is de volgende sessie nogal bijzonder.
Tijdens een middagsessie in een woning ergens in Zuid Holland, meldde zich een overledene, een vrouw. 
Blijkt uit navragen een overleden vriendin te zijn van de bewoonster van de woning.

Na wat luchtig heen en weer communiceren kwam het moment van afscheid nemen en dat verliep enigszins treuzelend, de vriendin wilde gewoon niet zomaar vertrekken.

Ik bedankte voor haar bezoek en tijdens het uitgeleide doen liep ik met haar langs een tafel. Gewoon een eettafel die in veel woningen wel ergens in de kamer stond. 

Het bijzondere was echter dat de roeden alsmaar naar links bleven wijzen, wát ik ook deed om de overledene richting de uitgang van de kamer te krijgen, zij bleef de roeden in één richting sturen. Bij nader inzien werd mij gewoon een schaal Celebrations aangewezen die op de hoek van de tafel stond.
De deelneemster begon hard te lachen en wist te vertellen dat de vrouw bij leven altijd snoepgoed van de schaal meenam als zij weer naar huis vertrok.
Hoe duidelijk wil je het hebben?




Tijdens een sessie op een mooie ruime locatie in Noord Holland, ontving ik een overledene, een vrouw, die op mijn vraag voor wie zij was gekomen telkens naar een lege stoel bleef wijzen. Ik heb de vraag voor de zekerheid wel vier keer gesteld, het veranderde niets aan de situatie.

Uiteindelijk kwam ik op het idee om de andere aanwezigen te vragen of er soms iemand, die zich had opgegeven voor deze middag, niet was komen opdagen.
En ja hoor, hoe verrassend, een man was niet gekomen, had onverwacht afgezegd.

Uit volgende vragen aan de overledene bleek het de moeder van hem te zijn.
Jammer voor hem én voor zijn moeder.




Op die middag gebeurde er nog iets heel bijzonders.
Ik had contact gemaakt met een overledene en op de vraag of het een man was reageerden de roeden niet of nauwelijks. Dezelfde reactie kreeg ik op de vraag of het hier om een vrouw ging.
Uit eerdere ervaringen wist ik dat we hier mogelijk te maken hadden met een persoon die een geslachtsverandering had ondergaan. Man en vrouw tegelijk.
Ook bestond de mogelijkheid dat het om een homosexuele man of vrouw ging.

Het eerste was het geval. Ik heb gewoon de vraag gesteld.

Na verder vragen bleek het een oud klasgenoot van één van de vrouwelijke deelnemers die middag te zijn en die wist te vertellen dat dit helemaal klopte.

Indertijd was het een vrouw in een verkeerd lichaam en heeft zij de hele procedure doorlopen om zich te laten transformeren.
Helaas is het deze persoon niet gelukt om zich daarmee gelukkig te voelen en heeft zij, inmiddels een hij, een einde aan zijn leven gemaakt. Heel triest.

De aanwezige deelneemster aan de sessie vertelde dat zij zich indertijd had afgevraagd hoe het leven na de transformatie was verlopen en of hij gelukkig was na het ingrijpende besluit.
Uit de laatste vragen tijdens deze sessie bleek dat hij er nu vrede mee had om te zijn waar hij nu is.


Tot slot t
ijdens een groepssessie ergens in Gelderland gebeurde het volgende.
Er was een overledene voor één van de mannelijke deelnemers aanwezig. Het duurde echter vrij lang voordat wij er achter kwamen wie het nu eigenlijk was.
Na een aantal vragen zoals gebruikelijk: ben je een vrouw: JA; ben je familie: NEE; ben je een kennis: NEE; gaat het over de kleutertijd: NEE; lagere school, middelbare school: NEE: ben je een collega: TWIJFEL. Dan wordt het moeilijk.
Na nog wat korte vragen bleek uiteindelijk dat het iemand was die wel iets met het werk van de deelnemer had te maken, maar geen collega. Dat komt regelmatig voor in beroepen als zorg en onderwijs.
De deelnemer was in het verleden telefonist bij de Spoorwegen geweest en had zodoende heel veel beroepsmatige contacten gehad. Dat maakte het niet eenvoudig.
Tijdens deze sessie bleek op een gegeven moment dat de overledene ergens spijt van had. Toen werd het duidelijk wie bij ons was. De deelnemer kon zich herinneren dat hij de vrouw aan de telefoon had terwijl zij een einde aan haar leven wilde maken. En dat gebeurde helaas ook.
Nu konden we gerichte vragen stellen en daaruit bleek dan ook dat zij spijt had van het belastende telefoongesprek.
Heel bizar.